Publicidad:
La Coctelera

Con ojos de... MIAU

(aunque entendemos cualquier otro modo de expresión humana)

12 Junio 2006

Nosotros

¿Lo ves? Pasamos de lo más oscuro y tenebroso de nosotros mismos a lo más visceral e íntimo de lo que fuimos. Sacas lo mejor y lo peor de mí, igual que yo hago contigo.

¿Cómo vamos a llevar esto? Hace dos meses que decidimos cambiar las normas del juego: nos separamos para dejar de hacernos daño y nos echamos de menos tanto tiempo que cuando nuestras voces se encuentran en ese hilo telefónico -de apenas doce kilómetros- algo se engancha en nuestras entrañas y nos estira y apreta hasta chillarnos al oído como un niño en plena pataleta... que no supimos hacerlo.

Te quiero. Eso no puedo cambiarlo. Y ahora, curiosa contradicción, ahora que ya no estás junto a mí, sé que tú también me quieres.

Será por eso que hablamos de la dependencia. De lo mucho que necesité de tí por lo poco que me dabas. Y lo lejos que te ibas, y lo que me hacías correr por miedo a perderte. Será por lo absurdo del juego, porqué ni yo quería ahogarte ni tu me querías encima... Y ahora…

Ahora que pasaron dos largos meses yo ya no corro detrás de ti y tú vienes y vas, y cuando estás, sé que realmente lo quieres y lo disfrutas, y que lo poco que tenemos es mejor que lo que tuvimos porqué ahora lo soñamos a la par.

Suspiro. Estoy intentando no dejarme atrapar por viejos sueños. No quiero. Necesito que simplemente sobrevuelen mi cabeza: ahora necesito extender mis alas.

Que revoloteen y jueguen, que alimenten nuestra esperanza, que sobrevivan en nuestro deseo y crezcan de la esperanza compartida de que algún día tu y yo nos conoceremos de nuevo...

Extiende tus alas cariño, se nos oxidaron en el camino... Sé que puede ser doloroso, pero es la única manera que tenemos de poder seguir el vuelo juntos...

servido por Noemí 3 comentarios compártelo

3 comentarios · Escribe aquí tu comentario

cestlavie

cestlavie dijo

M'ha impactat el sentiment del teu post. Saps? Fa pocs mesos hauria pogut escriure gairebé el mateix, perquè fins i tot feiem servir les mateixes paraules: aquelles estranyes connexions que fa treure el millor i el pitjor de l'altre; els salts de la foscor a omplir buits; els repetits comiats definitius i el vincle intrencable com més lluny erem; la dependència, les ales que ens donavem per volar alt... i el meu darrer missatge: tant de bo d'aquí a un temps ens tornem a conèixer...
Espero que tinguis sort i us torneu a conèixer a temps. Sovint és massa d'hora o massa tard i les circumstàncies d'un i altre solen ser irrepetibles... Potser és que jo ja l'he perduda tota l'esperança...
Ahir la meva ex -i malgrat tot millor amiga- em deia que amb el temps "ELLE" lamentarà molt més que jo haver deixat passar aquesta oportunitat amb mi i que l'ombra del que hauria pogut ser amb mi la perseguirà tota la vida... potser perquè ara encara no ha après el nom que té el que sentia per mi... trist consol... ara era massa d'hora, aleshores serà massa tard, per tots dos...

12 Junio 2006 | 04:01 PM

Noemí

Noemí dijo

Jo també espero que hi arribem a temps... però cada cop veig més clar que potser no tot està a les nostres mans.

Les presses no són bones companyes de joc, no en això...

Ara m'ha vingut al cap una frase que darrerament he escoltat diverses vegades: "falta un hervor"... doncs bé, potser és temps de donar-nos aquest temps, el del darrer "hervor" abans no sigui massa tard...

Esperem que sigui només això... Per cert, gràcies per incloure'm als teus "bocins de vides paral·leles". Tan de bó en algún moment, siguem capaços de reconstruir-nos i l'espai entre els paral·lels sigui de felicitat....

12 Junio 2006 | 04:32 PM

Glòria

Glòria dijo

Diuen que l'amor es mirar junts en la mateixa direcció...i és realment dolorós quan les direccion se separen. L'esperança és sentir que per llarga que sigui la tempesta sempre tornarà a sortir el sol.

20 Junio 2006 | 06:29 PM

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de Noemí

Con ojos de... MIAU

Barcelona, España
ver perfil »
contacto »
MIAU es Noe y es Nina (aunque no siempre por este orden).
Mientras una escribe la otra ronronea para que deje de hacerlo, se aparte del ordenador y le haga un buen rincón bajo las mantas del sofá...

A veces se cambian los papeles (aunque a la segunda, las teclas le gustan más como reposa patas).





Creative Commons License
Esta obra está bajo una licencia de Creative Commons.

Fotos

Noemí todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?